คุณหมอ..สุดโก๊ะ*
posted on 04 Nov 2007 12:47 by thedoctorwearsprada in chit-chatวันนี้มีเรื่องขายหน้ามาเล่าให้ฟังค่ะ เมื่อเช้าวันก่อน...
: : เวลาตี5 ครึ่งพร้อมกับความง่วงงุนและอาการป่วยที่ยังไม่ค่อยจะหาย
คุณหมอสาวตรวจคนไข้ยามเช้าตามปกติ ไล่จากชั้น5 วอร์ดสามัญ มาชั้น 5 วอร์ดพิเศษ ด้วยสปีดที่ต้องรักษาไว้ในระดับนึงเพื่อหลีกเลี่ยงการไล่ล่าของพี่เดนท์ที่ราวน์ตามหลังมาไม่รู้จะทันเมื่อไหร่
: : ณ วอร์ดชั้น 6 พิเศษ
คุณหมอเช็คchart พบว่ามีคนไข้อยู่สองคนรายนึงมีภาวะครรภ์เป็นพิษและเข้ารับการผ่าตัดคลอด วันนี้หลังการผ่าตัดวันที่สาม ส่วนอีกรายเป็นคนไข้พิเศษของอาจารย์ซึ่งคลอดปกติ ด้วยระบบจัดการประมวลผลอย่างรวดเร็วตามประสาคุณหมอสาวผู้คล่องแคล่วสั่ง order ได้อย่างรวดเร็วว่าจะทำอะไรให้แก่คนไข้วันนี้และจะต้องทำแผลให้แก่คนไข้ที่ผ่าตัดด้วย หลังจากจรดปากกาด้วยความเร็ว รองเท้าส้นสูงสีดำมันวาวนำพาร่างคุณหมอสาวไปยังรถทำแผลและลากรถไปยังเป้าหมายห้อง 606 อย่างปราดเปรียว (แต่คนภายนอกอาจมองเห็นความทุลักทุเลเล็กน้อย เมื่อเทียบขนาดรถและร่างจ้อยของหมอ ^^)
: :ห้อง 606
คนไข้นอนรออยู่ที่เตียง ลักษณะเป็นผู้หญิงตัวค่อนข้างใหญ่และมีน้ำหนักส่วนเกินอย่างเหลือเฟือ อย่างนี้แหละที่เรามักพบว่าเป็นครรภ์เป็นพิษขณะตั้งครรภ์ คุณหมอสาวทักทายคนไข้ พร้อมถามอาการที่ต้องระวัง "มีอาการปวดศีรษะ ตามัว หรือจุกแน่นลิ้นปี่บ้างมั๊ยคะ" คนไข้ที่เป็นครรภ์เป็นพิษจะชินกับคำถามเหล่านี้เป็นอย่างดี เพราะคุณหมอและพยาบาลจะถามทุกครั้งที่เห็นหน้าคนไข้ เธอมีสีหน้าไม่ตื่นเต้นแล้วตอบว่า "ก็ไม่นี่คะ" อืม..ข้อเสียของการมาตรวจแต่เช้าคือคนไข้มักง่วงอยู่
จากนั้นคุณหมอจัดการวัดความดัน ตรวจร่างกายไปพร้อมกันอย่างรวดเร็ว "เอ่อ ความดันปกติเลยนี่คะ ดีจังเลย" ปกติคนไข้ครรภ์เป็นพิษจะมีความดันสูงและวันนี้คุณหมอวัดได้ความดันปกติเธอดีใจมากเพราะแสดงว่าคนไข้อาการดีขึ้น ส่วนคนไข้ยังคงมีสีหน้าง่วงงุนและตอบเชิงถามว่า "ความดันปกติดีเหรอคะ" จากนั้นชวนคนไข้คุยถึงลูก คนไข้บอกว่าลูกตัวเหลืองและต้องอบไฟอยู่ คุณหมอจึงปลอบใจว่า "ไม่เป็นไรนะคะ ลูกตัวเล็กมักจะมีโอกาสเหลืองได้ง่ายอยู่แล้ว ส่องไฟ 2-3 วันก็หาย" คนไข้กลับย้อนถามว่า"ลูกตัวเล็กเหรอคะ" ด้วยความเอะใจ คุณหมอเลยถามว่าลูกน้ำหนักเท่าไหร่นะคะ "3,900 ค่ะ" แย่ละ..ท่าทางจะจำสับกับลูกของคนไข้อีกคนนึง แย่จริงเรา คุณหมอสาวคิดกับตนเอง และกล่าวขอโทษคนไข้ไปตามตรงที่จำผิด ท่าทางจะมึนมากนะชั้นเนี่ย ปกติไม่เคยนี่นา
"ดีแล้ว งั้นหมอขออนุญาตทำแผลหน่อยนะคะ ครบสามวันแล้ว" พูดไปพลางมือเตรียมเซ็ททำแผล หยิบอุปกรณ์เป็น pad ใช้ปิดแผลชนิดกันน้ำออกมาเตรียม คนไข้เห็นแล้วทักขึ้นมา "เอ่อ ไม่ทราบว่าจะทำแผลตรงไหนเหรอคะ เพราะไม่ได้ผ่า เห็นหยิบแผ่นนั้นออกมา" คุณหมอออกอาการเหวอ ภาพในหัวรีรัน นั่นมันต้องเป็นห้อง 609 แน่เลย จำสับห้องกันทั้งหมดเลยนี่นา ไม่ใช่แค่น้ำหนักเด็กแล้ว! พยายามจะปรับสีหน้า อ้อมแอ้มถามไปว่า "เอ่อ คลอดปกติใช้มั๊ยคะ" พยายามหาวิธีเอาตัวรอดให้จบอย่างสวยงาม แต่คิดไม่ออกสุดท้ายเลยต้อง " ขอโทษนะคะ หมอคงเข้าห้องสับกันจริงๆ " ตายๆ ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน "ไม่เป็นไรค่ะ" รีบตรวจคนไข้อีกครั้งแล้วออกมาอย่างอายสุดๆ (><) (><)(><) ตอนขากลับนี่ไอ้รถเข็นทำแผลนี่ก็ช่างทุลักทุเลเสียจริง
ไม่ไหว ไม่ไหว ไม่เคยเป็นอย่างนี้เลยเสียชื่อกันหมด คุณหมอสาวผู้แสนจะปราดเปรียว ฮือๆ โถ แล้วคุยกันได้เป็นวรรคเป็นเวร มิน่าล่ะ คนไข้ก็เลยงงๆตอนถามอาการ แถมความดันมันก็ต้องปกติอยู่แล้ว ก็นี่มันคนปกตินี่นา แงๆ อายๆ
จบค่ะ อาย
สงกะสัยจะเบลอนะคะ
#1 By ire_u on 2007-11-04 13:27