THEDOCTORWEARSPRADA

ได้ดูภาพจริงๆยิ่งคิดได้ว่าของอย่างเดียวกัน ให้คนแต่ละคนมองไม่มีใครมองเหมือนกันเลย ต่างคนก็ต่างมีแง่มุมของตัวเอง เมืองไทยที่เราเห็นอยู่ทุกวัน ภาพง่ายๆที่เห็นได้ข้างทาง เราอาจจะเดินผ่านอยู่ทุกวัน คาบาเร่ต์โชว์ที่เราอาจเคยไปดู เพื่อได้ชื่อว่าเราก็เคยดูเหมือนกันนะ แต่อาจไม่เคยมองเห็นโชว์ที่แท้จริง ที่โลดแล่นอยู่ภายใต้เครื่องสำอางค์และเครื่องแต่งตัวอลังการนั้น

เหมือนกับตัวเราเองในตอนนี้ ที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่เราคิดเลย ก็จริงล่ะ เราน่ะเข้าใจง่ายนักซะเมื่อไหร่กันล่ะ มุมมองของเราอาจไม่เหมือนที่คนอื่นมอง ถึงแม้ทุกคนจะมองเห็นมุมเดียวกันทั้งหมด แต่มันเป็นไปได้ใช่มั๊ย ที่ในชีวิตของเราเองเราอาจจะมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น คนเราจะเลือกมองกว้่างอย่างไม่มีสิ้นสุด หรือจะเลือกมองแคบอย่างจุดจุดเดียวก็ได้ เหมือนขอบฟ้าถ้าเรามองแคบมันก็คือเส้นตรง ยังไงซะมันก็คือเส้นตรง ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้ แต่ถ้าเรามองกว้างบางทีเราอาจเห็นว่าความจริงมันเป็นเส้นโค้งรอบวงกลม หรือมองกว้างไปกว่านั้นเราอาจจะรู้ว่ามันไม่มีเส้นที่เราเห็นอยูุ่่เลยก็ได้

ต่างคนต่างเชื่อสิ่งที่ตัวเองมองเห็น แต่คิดดูดีๆเราไม่ได้มองเห็นด้วยตาเท่านั้นหรอกทุกคนก็ใช้ใจมองด้วยกันทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับว่าใจเราเลือกเติมแต่งภาพที่เห็นทางสายตายังไงต่างหาก


ถึงแม้ว่าเราจะพูดจะอธิบายมุมมองของเรา ก็คงยากที่ใครจะเชื่อหากมันค้านสายตาผู้คนรอบตัว ดังนั้นเราเลือกจะไม่พูด แล้วเวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์เอง ว่ามุมที่เราเห็นเป็นอย่างไร แท้จริงเป็นมุมที่สวยงามหรือมืดมน

ถ้าเรามองผิด แต่สุดท้ายแล้ว มันจะผิดอะไรล่ะที่เราเลือกใช้ชีวิตของเราไปตามมุมมองของตัวเอง

ยิ้มและสูู้้ต่อไปค่ะ

PS : หนังสือภาพน่าเก็บสะสมไว้ให้ลูกหลานมากๆเลยค่า