THEDOCTORWEARSPRADA

วันนี้เป็นเวรER(ห้องฉุกเิฺฉิน)วันแรกของเราตั้งแต่เริ่มทำงานที่นี่

จะพูดให้ถูกอาจจะเป็นเวรแรกในชีวิตของการเป็นหมอของเราเลยก็ได้ (ก็เพราะเราเพิ่งเริ่มเป็นหมอที่แท้จริงนี่นา)

จากเมื่อก่อนเราเคยอยู่ในโรงเรียนแพทย์ที่ ER มีหมอหลายๆคนคอยช่วยเหลือกัน ตั้งแต่ นิสิตแพทย์ extern resident แถมบางทียังมี staff ให้ปรึกษาอีกต่างหาก

แต่วันนี้ไม่มีใครอีกแล้ว ใครเข้ามาห้องฉุกเฉินวันนี้ละ่ก็ เราใหญ่สุด

จากเมื่อคืนที่อยู่เวร ward เด็กมา รีบตื่นเช้าไปราวน์ ward ก่อนมาอยู่ ER เริ่มทำงานเช้าๆเหมือนสมองยังไม่ตื่นเต็มร้อย คนไข้ก็ถูกเข็นเข้ามาเรื่อย มีอยู่คนหนึ่ง เป็นเคสอุบัติเหตุ มีบาดเจ็บหลายแห่ง refer(ส่งตัว) มาจากโรงพยาบาลชุมชน คนไข้ไม่ได้สติ ใส่ท่อช่วยหายใจ สิ่งแรกที่เราต้องทำ คือการทำ primary surveyใครพอสนใจคงเคยได้ยินกันบ้าง ที่ว่าประเมิณ ABC คือ airway, breathing และcirculation ดังนั้นสิ่งแรกที่เราทำคือตรวจดูว่าทางเดินหายใจคนไข้ซึ่งขณะนั้นก็คือท่อช่วยหายใจ มันยังทำหน้าที่ของมันได้ดีอยู่รึเปล่า จากการฟังปอดเสียงหายใจข้างซ้ายเบา จนแทบไม่ได้ยินที่ชายปอด ..ทำไงดีล่ะ พยาบาลกำลังช่วยบีบ ambu เพื่อให้ออกซิเจนคนไข้อยู่ อีกคนเตรียม suction รอเราอยู่ ..อืม ฟังอีกทีแล้วกัน ..แล้วก็ฟังอีกทีแล้วกัน ..ก็รู้อยู่แล้วว่ามันผิดปกติ แต่ทำยังไงดีล่ะ เป็นได้ว่าใส่ ท่อช่วยหายใจลึกเกินไป (one lung intubation) หรือว่าลมรั่วในปอดข้างซ้ายจนปอดขยายตัวไม่ได้(Pneumothorax ) แต่เป็นอะไรดีนะ สายตารอบข้างจดจ้อง ..มัวคิดอยู่ไม่ได้แล้ว.. "เป็นไงหมอ" เสียงพยาบาลถาม เราลองเคาะปอดดูว่าเคาะโป่งเหมือนมีลมมั๊ย พยาบาลอีกคนถาม เป็นไงหมอ ..อยากให้มีใครซักคนมาช่วยซะจริงเชียว หรือว่าไป x-ray ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยได้มั๊ยเนี่ย

ใ นที่สุด .. " one lung ค่ะตอนนี้ tube ลึกเท่าไหร่ เดี๋ยวถอยออกมาดู" หึ ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอก

กำลัง ดูุดลมออกจาก cuff ที่ tube คนไข้ก็เริ่มไอเลือดออกมา ถอย tubeมาได้นิดเดียว เรารีบสั่งพยาบาล "blow cuff เร็วค่ะ เดี๋ยวคนไข้ aspirate (สำลักเลือดลงปอด) "

จากนั้นก็ฟังปอดอีก เพื่อ check ว่าที่เราตัดสินใจนั้นมันทำให้อะไรดีขึ้นมั๊ย อืมม มันก็ดีขึ้นนะ แต่ข้างซ้ายยังไงมันก็ยังเบาอยู่ดีล่ะ พึมพำกับตัวเอง ..."แล้วมันแปลว่าไงหมอ " พยาบาลกำลังรอคำสั่งให้ยึดtube อยู่...แล้วเราก็ฟังอีก แล้วก็เหมือนเดิมสายตาทุกคู่จับจ้องรอคำสั้งจากเรา ..โธ่ ฟังกี่ครั้งมันก็เหมือนเดิมแหละ จะฟังไปทำไมกันนะเรา

สุดท้าย เราก็แก้ปัญหาทุกอย่างให้ดีขึ้นได้ ด้วยการถอยtubeอีกครั้ง อาจเพราะครั้งแรกเราถอยออกมาไม่พอนั่นเอง

แต่ทุกขั้นตอนเสียไปกับความลังเลไม่แน่ใจของเรา แม้จะไม่กี่วินาทีก็ตาม และแน่นอนทุกวินาทีนั้นความมั่นใจในตัวเองของเราก็ลดลงด้วย

ถ้ามองไปจากตอนนี้ที่เราลงเวรแล้วนั่งอัพไดอย่างสบายใจ วินาทีนั้นมันช่างเป็นเรื่องง่ายๆ

....ถ้ามีอาจารย์หรือพี่สั่งให้เราไปเลื่อน tube

....ถ้าเรากำลังดู serie ER ที่ตัวเองวันนี้แสดงเป็นตัวเอก

....ถ้าเรากำลังเขียนตอบข้อสอบข้อนี้

มันช่างเป็นเรื่องง่ายเหลือเกิน ที่เราจะวินิจฉัยอย่างถูกต้องและทำอะไรลงไปโดยไม่ต้องเสียเวลา

แต่ในวินาทีนั้นมันไม่ง่ายเลย

เมื่อการตัดสินใจของเราคือที่สุด เมื่อคนไข้ ญาติและพยาบาลตั้งความหวังไว้ที่เรา

ไม่มีแม้แต่เวลาที่จะคิด ไม่มีเวลาให้สมองที่ทำงานของมันอย่างช้าๆ

เอาล่ะ แล้วเราก็ผ่านวันนี้มาได้แล้วล่ะ